Naar schatting meer dan 400.000 mensen in Nederland hebben een Bijna Dood ervaring (BDE) gehad. Na ongelukken, bevallingen, in ziekenhuizen, op de intensive care. Bijna verdronken, of door meditatie of gewoon spontaan.

Drie dingen vallen me op bij mensen met een BDE.  

1. Hun houding en verhouding met het lichaam is anders. 

2. Het leren omgaan met ‘paranormale’ ervaringen. 

3. De lange tijd die acceptatie en integratie van de ervaring nodig hebben in het leven.  BDE’ers hebben vaak heimwee naar die andere realiteit.

De arts Pim van Lommel heeft veel onderzoek gedaan naar mensen met een bijna dood ervaring (BDE) tegenwoordig ook wel Nabij de Dood ervaring (NDE) genoemd. Zijn inschatting is dat er in Nederland circa 400.000 tot 600.000 mensen een dergelijke ervaring hebben gehad. Van Lommel heeft al zijn opgedane kennis en ervaring samengevat in het boek ‘Eindeloos bewustzijn’. Je kunt in boeken en op het internet veel verhalen lezen van mensen die een dergelijke ervaring hebben meegemaakt. De mooiste en beste verhalen vind ik die van Julie Chimes en George Ritchie. Daarnaast kan ik het boek 'Bijna dood' van Anja Opdebeeck aanraden. 

Pim van Lommel heeft volgens de wetenschappelijke methode bewezen dat er ook bewustzijn kan zijn wanneer het lichaam niet meer functioneert. Geen hersenactiviteit en geen hartslag, dan kan er geen bewustzijn zijn volgens de huidige zienswijze. De ervaring van Pim van Lommel is anders en de ervaring van vele mensen met een BDE vertellen iets totaal anders. Zij ervaren zichzelf buiten hun lichaam, in een andere wereld, met andere vormen van waarnemen en communiceren.  Overigens bijna ieder mens met dit soort ervaringen is veel genuanceerder dan het algemene beeld dat het een heel prettige ervaring is en je in een wereld vol liefde bent. Ja, een deel van de mensen maakt dit mee, maar er wordt zoveel meer ervaren, ook onprettige dingen.   

Hoewel ook hier het tij langzaam keert is de wijze waarop sommige artsen en hulpverleners nog altijd omgaan met dit soort ervaringen soms verbijsterend. Je wordt snel verteld dat je een hallucinatie hebt gehad of ze vragen zich af of je schizofreen bent geworden, of zeggen dat je in een shock bent. Vooral mensen die tientallen jaren geleden een BDE ervaring gehad hebben vertellen me dit soort verhalen. Sommige zijn daadwerkelijk opgenomen geweest. Was er iets aan de hand? Welnee, ze hadden een ervaring die ver, ver van de dagelijkse realiteit afwijkt. 

Beste arts of hulpverlener waarom niet gewoon luisteren naar het verhaal, zonder oordeel? Waarom is het zo belangrijk om jouw wereldbeeld aan een ander op te dringen? Het doet denken aan de verhalen van soldaten met PTSS na oorlogshandelingen. Psychiaters en psychologen zijn al jaren bezig om deze problematiek op de kaart te zetten en ze hebben steeds meer hulpmiddelen. Maar nog steeds bestaat het beeld dat een soldaat stoer moet zijn en daar tegen moet kunnen en dat wie hulp vraagt een watje is. Het probleem van soldaten is vaak hun omgeving. Het probleem voor BDE’ers is de omgeving én de hulpverlener. Ik kom veel BDE'ers tegen die heel eenzaam zijn geweest omdat ze alleen stonden met hun ervaring. 

Wat fijn zou zijn om het verhaal van iemand gewoon aan te horen en niet meteen in te gaan op de vraag of het waar is of niet. Die vraag kan later door degene die de ervaring heeft gehad prima zelf beantwoord worden. Laat de ervaring de ervaring zijn. 

Hoe zit dat met mensen met een BDE (Bijna Dood Ervaring) of NDE (Nabij de Dood Ervaring)? 

Mij vallen een aantal zaken op bij mensen met een BDE/NDE. 

Het eerste is het verschil van lichaamsbeleving na de BDE. Tot nu toe hebben alle mensen die ik heb ontmoet met een BDE een andere verhouding met hun lichaam. Zij weten, hebben ervaren dat ze niet een lichaam zijn. Ze hebben een lichaam, willen daar over het algemeen goed voor zorgen. Maar de verbinding met het lichaam is een dagelijkse klus. Wanneer ik vraag hoeveel procent ben je verbonden met je lichaam dan is het antwoord meestal ergens tussen de 50% en 85%. Ook vraag ik hoeveel procent ben je verbonden met de aarde? Dan krijg ik dezelfde getallen. Mensen die geen BDE hebben gehad kijken me vaak vreemd aan wanneer ik zoiets vraag.

Het tweede wat me opvalt is dat vrij veel mensen met een BDE een of andere vorm van ‘paranormale’ ervaringen hebben. Niet alleen gehad, maar vaak ook nog steeds heeft. Moeilijk kunnen slapen omdat inslapen beangstigend is. Door mensen heen kunnen kijken, hun gedachten 'horen' of 'weten'. Contact hebben met mensen die overleden zijn. Aura’s kunnen zien. Er wordt zo weinig over gepraat en uitgewisseld. Vaak kennen ze niemand die ook zulke ervaringen hebben. En velen hebben heimwee naar die andere wereld. 

Het derde wat me opvalt zijn de lange tijden die het neemt om deze ervaring te verwerken en in te passen in het leven. Dat komt mede omdat veel relaties, zowel liefdes als vriendschappelijk als familie van BDE’ers onder druk komen te staan. Wat ben je enorm veranderd, heb je een heel andere kijk op het leven gekregen. Volgens Pim van Lommel duurt het gemiddeld 7 jaar om de ervaring te verwerken. 

Op dit moment biedt ik drie dingen aan. 

Samen met Anke Merkx een dag samen met andere BDE’ers over omgaan met je lichaam. Daarnaast doen we opstellingen voor specifieke vragen of onderzoeksopstellingen volgens een bepaalde structuur. Volgende bijeenkomst 23 september

Wil je een keer gewoon je verhaal komen vertellen dan kan dat. Ik reserveer 2 avonden per maand voor dit soort gesprekken. Bel me voor de volgende mogelijkheid. 

Inmiddels mocht ik een aantal opstellingen begeleiden over vragen van een BDE. Een opstelling biedt vele mogelijkheden om je ervaring opnieuw letterlijk in de ogen te kijken en verder te integreren in je leven. Je hoeft niet te wachten op een opstellingendag. Maak direct een afspraak voor een individuele opstelling.


Reacties

Naam
E-mail*
Uw bericht
 
 

UA-78774946-1